ELEKTROMIOGRAFIA (EMG) - metoda rejestracji
i badania zjawisk bioelektrycznych w mięśniach w czasie ich pobudzania. Stosowana jest jako pomocnicze badanie ułatwiające diagnozę zaburzeń funkcjonowania jednostek motorycznych i różnicowanie schorzeń układu nerwowo-mięśniowego. 
Badanie elektromiograficzne opiera się na rejestracji czynności elektrycznej mięśni. Czynność ta związana jest ze zdolnością przenikania jonów sodu i potasu przez błonę komórki. Wskutek nierównomiernego rozmieszczenia jonów sodu i potasu w obrębie komórki mięśniowej - dochodzi do polaryzacji ładunku elektrycznego wnętrza komórki w stosunku do błony komórkowej. Potencjał polaryzacji ulega zmianom w zależności od stanu czynnościowego mięśnia, co zapisywane jest, po wzmocnieniu, w postaci elektromiogramu.

POTENCJAŁY WYWOŁANE (EP) - badanie polega na działaniu określonym bodźcem na receptory narządów zmysłów i wyzwalaniu w ten sposób, w odpowiednim obszarze kory mózgowej, aktywności bioelektrycznej (potencjałów wywołanych). Potencjały wywołane mają niewielkie napięcie wynoszące od około 0,5 mV do 100 mV, lecz dzięki specjalnym wzmacniaczom prądy te mogą być rejestrowane przy pomocy elektrod umieszczonych na skórze głowy. W praktyce klinicznej najczęściej rejestrowane są prądy powstające przy pobudzeniu narządu wzroku (potencjały wzrokowe), słuchu (potencjały słuchowe), czucia (potencjały czuciowe).
Badanie potencjałów wzrokowych umożliwia ocenę funkcji drogi wzrokowej od siatkówki do kory wzrokowej (patrz dodatkowo badanie "Badania elektrofizjologiczne w okulistyce"). Badanie potencjałów słuchowych pozwala ocenić połączenia między uchem wewnętrznym a korą płata skroniowego. Badanie potencjałów czuciowych służy ocenie funkcji połączeń między zakończeniami czuciowymi w skórze a odpowiednim obszarem kory czuciowej mózgu.