pole magnetyczne rehabilitacja
telefon: +48 22 813-37-01
      fax: +48 22 813-77-59
e-mail: enpol@enpol-ltd.pl

 

Należy mieć świadomość, że wraz ze wzrostem ciśnienia terapeutycznego rośnie ilość rozpuszczonego tlenu we krwi (dostarczonego do komórek ciała) a co za tym idzie skuteczność terapii. Dlatego przy doborze sprzętu poza cechami użytkowymi i technologicznymi (konstrukcja) oraz bezpieczeństwem należy się kierować dwoma kluczowymi parametrami: stężeniem tlenu oraz ciśnieniem pracy (operacyjnym) danej komory.

Z fizjologii i fizyki gazów (wymiana gazowa, prawo Henry’ego, prawo Daltona, prawo Ficka, „Okienko tlenowe”, dyfuzja) wynika, że ilość rozpuszczonego tlenu we krwi jest proporcjonalna do ciśnienia parcjalnego tlenu:

  •  w komorach z ciśnieniem do 1,5 ATA - maksymalne ciśnienie parcjalne tlenu wynosi 1,41 ATA jest ono 7 razy wyższe niż w warunkach normalnych (poza komorą) czyli tyle razy więcej tlenu jesteśmy w stanie dostarczyć do komórek ciała,
  • w komorach z ciśnieniem do 3,0 ATA - maksymalne ciśnienie parcjalne tlenu wynosi 2,97 ATA jest ono ponad 14 razy wyższe niż w warunkach normalnych, a więc jesteśmy w stanie dostarczyć ponad 14 razy więcej tlenu do komórek ciała. Dodatkowo przy ciśnieniu powyżej 2,8 ATA uzyskujemy 100% wysycenie tlenem hemoglobiny.

 

W komorach miękkich gdzie stężenie tlenu wynosi np. 40 % a ciśnienie 1,3 ATA - maksymalne ciśnienie parcjalne tlenu wynosi tylko 0,52 ATA i jest ono raptem 2-krotnie wyższe, dodatkowo występuje naturalna „blokada” dla przemieszczania się tlenu (błony komórkowe, opory itp)  w wyniku, których aby uzyskać efekty medyczne hiperbarii (natlenienie) należy podnieść ciśnienie parcjalne tlenu do pułapu około 1,35 ATA w innym przypadku nadwyżka rozpuszczonego tlenu nie dociera do komórek ciała.   

"The Oxygen Revolution, Third Edition: Hyperbaric Oxygen Therapy (HBOT)”,  Paul G. Harch M.D.Virginia McCullough, „Hyperbaric Oxygen Therapy: The Ultimate Beginner's Guide to Understanding the Hyperbaric Chamber (Hyperbaric Medicine, HBOT)”, Brad Durant; „Hyperbaric Oxygen Therapy”,  Richard A. NeubauerDpm Morton Walker; „ZARYS MEDYCYNY HIPERBARYCZNEJ”, pod redakcją prof. dr hab. n. med. Dr h. c. Aleksandra Sieronia i innych; 

 

DEFINICJE

Komora hiperbaryczna  to specjalnego przeznaczenia zbiornik ciśnieniowy umożliwiający kontrolowanie środowiska wewnątrz, w którym przebywa pacjent.

W komorach mogą być kontrolowane parametry / wielości fizyczne:

  • Ciśnienie całkowite            (P)
  • % tlenu                               (fO2)
  • Ciśnienie parcjalne tlenu (pO2)
  • Wilgotność                         (rel H)
  • Temperatura                          (T)

Jasne jest, że sam zbiornik ciśnieniowy nie może pełnić żadnej funkcji tym bardziej terapeutycznej. Mówiąc o komorze hiperbarycznej należałby opisywać ją jako system komory hiperbarycznej składającej się z takich elementów jak:

  1. Zbiornik ciśnieniowy (komora hiperbaryczna);
  2. System sterowania parametrami komory;
  3. System wytwarzania i dystrybucji  medycznego sprężonego powietrza;
  4. System zasilania w tlen medyczny (przechowywanie, sterowanie, dystrybucja);
  5. System zasilania w mieszanki oddechowe (opcjonalnie, głównie w komorach dekompresyjnych);
  6. Armatura.

 

APARATURA:

W obecnej chwili do terapii hiperbarycznej wykorzystywane są dwa rodzaje komór:
- komory jednoosobowe (monoplace)
- komory wieloosobowe (multiplace)

 

KOMORY JEDNOOSOBOWE
Komory jednoosobowe składają się z cylindra oraz systemów sterowania i dostarczania gazów. W tej komorze może podczas terapii przebywać jeden pacjent zazwyczaj w pozycji leżącej. Komora zbudowana jest z przezroczystego cylindra, przez który pacjent znajduje się pod stałą obserwacją personelu medycznego oraz zmniejsza poczucie lęku (klaustrofobii) i umożliwia korzystanie z urządzeń multimedialnych takich jak oglądanie zewnętrznego ekranu telewizyjnego. Komora może być wypełniana tlenem, którym pacjent oddycha podczas terapii lub powietrzem, w tym przypadku pacjent oddycha tlenem za pomocą systemu oddechowego B.I.B.S.

 

Komora hiperbaryczna jednoosobowa

 

 

 

 

 

Rys. Komora jednoosobowa OXYLIFE I

 

 

 

 

 

 

 

 

Komory jednoosobowe mogą być wyposażone w system dystrybucji gazów (BIBS) umożliwiający oddychanie pacjenta czystym tlenem za pośrednictwem maski, a komora w tym przypadku jest wypełniona sprężonym powietrzem.

 

Komora hiperbaryczna Baroxhbo SOLO

 

 

 

 

 

Rys. Komora hiperbaryczna SOLO BaroxHBO o ciśnieniu pracy 3.0 ATA

 

 

 

 

 

 

 

 

KOMORY WIELOSOBOWE

Komory wieloosobowe zbudowane są z dwóch przedziałów – komory dekompresyjnej i komory głównej. Komora dekompresyjna stanowi pomieszczenie przejściowe między środowiskiem a wnętrzem komory głównej. W komorze głównej przeprowadzana jest terapia.

 

Komora hiperbaryczna Baroxhbo OMEGA

 

 

 

 

 

Rys. Komora wieloosobowa o ciśnieniu 10 bar (100 msw) OMEGA firmy BaroxHBO

 

 

 

 

 

Zazwyczaj pacjenci siedzą na specjalnych fotelach wbudowanych w komorę i oddychają czystym tlenem za pomocą masek lub specjalnych kapturów oddechowych. W komorze wielomiejscowej jednocześnie może być poddanych terapii od 2 do nawet 16 pacjentów.
 

Komora hiperbaryczna OMEGA

 

 

 

 

 

Rys. Wnętrze komory wieloosobowej OMEGA BaroxHBO

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Komory typu multiplace umożliwiają wjechanie chorego na wózku inwalidzkim lub noszach. Podczas terapii w tego typu komorach wraz z pacjentami może przebywać asystent medyczny. Większa powierzchnia oraz uczestnictwo personelu medycznego podczas terapii zmniejsza poczucie lęku i korzystnie wpływa na pacjentów.

 

Najnowszym osiągnięciem w dziedzinie komór hiperbarycznych jest stworzenie przez  firmę OXYHELP komory wielosobowej OXYLIFE C dla dwóch, czterech lub sześciu pacjentów. Wyróżniającą cechą tej komory są małe wymagania infrastruktury oraz dystrybucji gazów medycznych.

 

Oxyhelp

 

 

 

 

 

 

Rys. Komora hiperbaryczna wieloosobowa OXYLIFE C

 

 

 

 

 

 

Komory wszystkich typów wyposażane są w systemy komunikacji z pacjentami, systemy bezpieczeństwa oraz systemy multimedialne takie jak telewizja czy radio. Podczas terapii pacjenci mogą być podłączeni do systemów monitorujących parametry życiowe, respiratorów i pomp infuzyjnych.

 

Szczegółowe informacje dotyczące wymagań stawianych urządzeniom, personelowi, protokołom badań, systemom bezpieczeństwa i prowadzonej dokumentacji zamieszczone są w „Europejskim Kodeksie Dobrej Praktyki w Terapii Tlenem Hiperbarycznym” opracowanym przez grupę roboczą „SAFETY” programu COST B14 przetłumaczoną i opublikowaną w Polsce w Krajowym Ośrodku Medycyny Hiperbarycznej, Międzywydziałowym Instytucie Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni i Akademii Medycznej w Gdańsku.

 

Zapraszamy do zapoznania się z naszą OFERTĄ